Het is eigenlijk niet goed om de feestavond van je team zaterdags voor de wedstrijd te houden. Zeker niet als je tegen de nummer 3 moet en zelf pas1 punt uit 4 wedstrijden hebt. Desondanks hebben we dat wel gedaan en in de wedstrijd zagen we dat gelukkig niet echt terug. Als leider kwam ik ruim van te voren aan en liep samen met aanvoerder Thijs Rossen het Jo Willemspad af richting de kantine. Thijs vertelde me over de avond cq nacht daarvoor en maakte opmerkingen over het drankgelag van zijn medespelers. Met naam en toenaam werd Stef genoemd waarbij Thijs memoreerde dat hij het onvoorstelbaar vond als Stef op tijd zou zijn. Wat schets onze verbazing toen we de hoek om kwamen lopen naar de kantine dat daar een breed smilende Stef aan een kopje thee en zijn wekelijkse broodje ei zat. Iedereen was op tijd en ook de geblesseerde spelers waren bij aanvang van de wedstrijd aanwezig. Uitzondering hierop was de Tom Arts die waarschijnlijk zijn vriendin en complete schoonfamilie het een en ander moest uitleggen over zijn vermeende verjaardag de avond daarvoor. De wedstrijd werd gekenmerkt door redelijk spel aan onze kant, waarbij gezegd kan worden dat keeper Frodo uitstekend zijn mannetje stond. Net na rust kwamen we met 0-1 achter maar wij creëerden ook wel kansen. Niet vaak zeg je als leidersduo over jezelf dat je geniaal bent , maar de tactische omzetting die we in de 73e minuut deden leidde direct tot resultaat. Mark Peters die laatste man stond werd mee naar voren gestuurd en er was besloten achterin een-op-een te gaan spelen. Nog in die zelfde minuut scoort Mark met een verwoestend afstand schot de 1-1. Geen keeper, zelfs niet op het hoogste niveau, zou deze bal hebben kunnen keren. Hiermee was de eindstand van 1-1 een feit en kunnen we zeggen dat we al drie wedstrijden op rij ongeslagen zijn. Dit schept moed voor de aankomende weken omdat we de nummers 1 tot en met 5 van de competitie al gehad hebben. We hebben er dan ook weer zin in.