De wedstrijden tegen UHC voelen altijd als een soort derby. We gingen naar Hernen toe en ik mag best zeggen dat ik er niet een heel erg goed gevoel over had. Keeper Frank heeft vorige week zijn hand gebroken en is zeker tot na de winsterstop uitgeschakeld. De as van het veld vertegenwoordigd door Siebe en Thijs Rossen was niet aanwezig, Thijs een weekend weg met zijn jarige vader en Siebe was, in mijn ogen volkomen terecht, opgeroepen voor het eerste elftal. Dat met het feit dat we met 4 spelers op stap gingen die door blessures nog niet of nauwelijks wedstrijdritme hadden opgedaan. Dat was ook de reden waarom ik eigenlijk niets over het eerste kwartier kan schrijven omdat het pasje van de debuterende Bernd nog in Balgoij lag. Toen ik terug kwam stonden we al met 0-1 voor door een doelpunt van Floor. De heren in het veld lieten mij zien dat ik helemaal niet een minder gevoel had hoeven hebben. UHC kwam wat ongelukkig op 1-1 door een slippertje van gelegenheidsdoelman Raymond die verder een prima wedstrijd keepte. Na de thee kwamen wij veel feller op het veld dan UHC. Lennard passerde zijn tegenstander vaak gemakkelijk en leverde mooie voorzetten af. De eerste minuten creerden we een handvol kansen. Pim En Tom die ook beide van een blessure terugkwamen hadden het achterin goed voor elkaar staan. In de 70e minuut debuteerde Bernd in het tweede na een hetrstelperiode van een sleutelbeen breuk. Niet lang daarna gaf Boy een prachtige cross-pass op rechts waar Sander na een pana de bal met links in de verste hoek naast de keeper krulde. De eindstand 2-1 stond hiermee op het bord en wij zijn al weer ongeslagen. Met dit resultaat hebben we laten zien dat ons elftal ook in de breedte is gegroeid. Op naar zondag met volle moed.