"Wat is dat voor een blonde kilometervreter". Dat was wat de aanvoerder van Overasseltse Boys aan het einde van de wedstrijd tegen me zei.  "Ja dat is niet normaal meer" beaamde de scheidsrechter. We moesten deze week tegen de koploper Overasselt die de volle 18 punten uit 6 wedstrijden had behaald. Bij aankomst vertelde de aanvoerder me dat ze geplaagd waren door blessures en niet op volle oorlogssterkte konden opereren. Dat geldt eerlijk gezegd voor ons team ook wel een beetje. We moeten Jarno al ruim een jaar missen, Ted ook een maand of negen. Niels was een weekendje weg, Keeper Jeroen kampt nog steeds met een blessure en reserve keeper André was ook al niet fit genoeg om te spelen. Gelukkig hadden we Remi bereid gevonden ons doel te verdedigen maar daar stak de scheidsrechter een stokje voor. Het pasje van Remi was verlopen en daardoor mocht Remi niet gaan keepen. Lullig voor Remi en het team maar vanuit deze plek wil ik hem toch nog wel even bedanken dat hij in wilde vallen. We begonnen de wedstrijd met Roy als gelegenheidsdoelman,Siebe, Mark Peters, Mark Rossen (net hersteld van een griepje) en Roord en Noud die net terug uit Shanghai waren en nog duidelijke de reis in de benen hadden. Slechts één wissel dus. We begonnen de wedstrijd ook goed en fel en je hoorde al gauw over het veld roepen: "wat lopen die lui veel"  Eigenlijk zagen ze voornamelijk Siebe over het veld vliegen en wisten ze niet wat ze er mee aan moesten. Iedereen aan onze kant heeft gewerkt als leeuwen en gelukkig kregen we loon naar werken. Noud en Roord scoorde beide eenmaal en Siebe zelfs viermaal. De meeste doelpunten kwamen voor uit een voorzet van Mark peters. Aan het einde van de wedstrijd was de stand 6-4 in ons voordeel. Lekker gevoel om te winnen en speciaal om dit te doen in en tegen Overasselt.